Śmierć kliniczna – reanimacja i resuscytacj

Utrata przytomności, brak oddechu, zatrzymanie czynności układu krążenia. Śmierć kliniczna. Stan odwracalny pod pewnymi jednak warunkami. Najważniejszy jest czas, w którym zostaje podjęta reanimacja. Jeśli nastąpi szybko, w ciągu trzech minut, daje szansę powrotu ku życiu. Im później się ją rozpocznie, tym trudniej na stronę życia przeciągnąć. A jeżeli nawet to się powiedzie, jakość tego życia może już nigdy nie być taka jak dawniej. Trzy graniczne minuty dla jednych są jak mgnienie, dla innych - niczym wieczność.
Reanimacja oznacza po prostu akcję ratunkową (we Francji mówi się właśnie o akcji ratunkowej w rozumieniu naszej reanimacji) uzasadnioną ciężkim stanem pacjenta zagrażającym jego życiu. Jeśli w wyniku podjętej akcji ratowniczej choremu udaje się przywrócić krążenie i oddychanie, a ponadto odzyskuje on świadomość - to mamy do czynienia z reanimacją. Jeśli natomiast pacjentowi udało się przywrócić podstawowe funkcje życiowe, ale nie nastąpił powrót świadomości, to jest resuscytacja - na ogół konsekwencja zbyt późnego podjęcia akcji ratowniczej. Ocalone życie toczy się już na bardzo niskim poziomie.
Doznania, będące udziałem osób, które przeżyły śmierć kliniczną, pozostają jednak dyskusyjne. Zdaniem lekarzy książkowy bestseller sprzed lat - Życie po życiu - w którym doznania te opisano, zrobił wiele złego. „Światełko w tunelu”, pojawiające się na jej kartach jako swoiste metafizyczne doświadczenie, wyjęte z kontekstu, stało się popularną metaforą.